Tatil Bitti Sendromu Nasıl Atlatılır?


 

Koskoca bir ömür bile göz açıp kapayıncaya kadar geçiyor, tatiller mi geçmeyecek? Onlar da su gibi akıp geçiyor elbette. Ama çalışmaktan çok tatil yapmayı seven bir millet olarak tatil sonrası yaşanan ve insanı karamsarlığa iten “tatil bitti sendromundan” nasıl kurtulabiliriz? Düşündüm taşındım, biraz da araştırdım ve şu sonuçları elde ettim:

-Tatili hatırlatacak her şeyden birkaç gün uzak durun. Kullandığınız sosyal ağlara tatil resimleri yüklemeyin, yükleyenlerinkine de bakmayın.

-Henüz yeni bir tatilden dönmüşken bir sonraki tatil için gün saymaya başlamayın. Kısa da olsa önünüzdeki en yakın tatile odaklanın.

-Arkadaşlarınızla tatil muhabbetlerine girmeyin. Neler yaşanıldığını tekrar tekrar hatırlamak acı verici olabilir.

-Tatilde görüştüğünüz insanlarla tatil sonrasında görüşmemeye çalışın. Tatilden sonra aynı kişilerin ne kadar değiştiğini görmek hoşunuza gitmeyebilir.

-Tatil masraflarınızı görebileceğiniz bir yere asın. Böylece ne kadar zarar ettiğiniz görüp tatilden soğuyabilirsiniz.

-İş arkadaşlarınızla yeni eğlence planları yapın.

-Anı yaşamaya kıymet verin. İşten keyif alın. İşinizi yaparken mutlu olduğunuz anları hatırlayın. Severek ve mutluluk duyarak çalışırsanız, beyniniz size mutluluk hormonları hediye edecektir.

-Her geçen saniyenin ömrünüzden gittiğini hatırlayıp günlerin çabucak geçmesini istemekten vaz geçin.

-Yaptığınız işin değerini bilin. Binlerce işsizden birisi olup yıllarca tatil yapmayı mı isterdiniz yoksa?

-Tatil bitti. Artık bunu kabullenin ve sonrasıyla ilgili planlar yapın. Bu acı gerçeği ne kadar çabuk kabullenirseniz işinize o kadar çabuk adapte olursunuz.

Yeri gelmişken söyleyeyim bu tatilden sonra sendrom yaşamadım. Zaten tatilde hastalık ve imkân darlığı yüzünden pek bir şey de yapamadım. Ailemle zaman geçirmenin tadına vardım ve zaman dolunca evimize geri geldik. Eşimle kaldığımız yerden hayatımıza devam ediyoruz.

Siz de tatil sonrası sendrom yaşayanlardan mısınız? Atlatmak için neler yapıyorsunuz? Yazarsanız çok mutlu olurum:)

Bu yazımı beğendiyseniz bir önceki Yoksa siz hala… başlıklı yazıma da göz atabilirsiniz.

Aruchan

Henüz yeni dünyaya geldim. Gelir gelmez de babam tarafından bu blogun başına geçirildim. Daha dişim çıkmamış, altıma ediyorum ama blog yazacağım, yok artık! Hemen cennetmekan dedem Fatih Sultan Mehmet Han gibi babama dönüp “eğer blog seninse blogunu yazmaya devam et, yok eğer blog benimse emrediyorum blogu sen yazacaksın” dedim ve uyumaya devam ettim. Çünkü büyüyüp buraları devralmak için uyumam gerek.

Bunları da sevebilirsin

Kaktüs İnsanlar

Vedalar Üzerine

4 yorum

  • Reyhan
    11 Şubat 2014 de 21:55

    Tatil sonrası sendromu mu? o.O Bana hep tatil 🙂 Ama bir iş dönemim olmadığı için,öyle hiç bir tatil kavramım da olmadı..Olunca yazarım muhakkak 🙂

  • deniz
    12 Şubat 2014 de 01:33

    Bahçe kapısından adım attığım an, elime belime dolanan çocuklarımla biter o bitmicek sandığım sendrom 🙂

  • vural egemen
    12 Şubat 2014 de 12:21

    Eşim ve oğlumla geçirdiğim her an tatildir benim için. Her akşam iş dönüşü tatil sevinci yaşarım o yüzden sendrom problemimiz yoktur. 🙂

  • miya
    17 Şubat 2014 de 22:57

    tatil sonra sendromu mu? bu yıl da tatil yapamadım.uyuduğum vakitler bana tatil gibi.oh mis:]

Yorum Bırakabilirsiniz

google+ ta takip et!

instagramda takip et!

Something is wrong. Response takes too long or there is JS error. Press Ctrl+Shift+J or Cmd+Shift+J on a Mac.